12 stycznia – św. Benedykt Biscop

Biografia:

Benedykt Biscop urodził się w 628 roku w wśród nortumbryjskiej szlachty na dworze władcy Anglii Oswiu. Wyróżniał się przede wszystkim zdolnościami bojowymi. Król wyznaczył go na swojego osobistego adiutanta, a ten odegrał niezwykle ważną rolę w kampaniach wojennych swojego pana. Benedykt otrzymał wiele dystynkcji za dzielność w walce i wierność królowi.

Jednakże po powrocie z pielgrzymki do Rzymu, Benedykt poprosił o pozwolenie na porzucenie kariery wojskowej i rozpoczęcie życia duchowego. Poświęcił się kilkuletnim naukom i modlitwom, pragnąć szerzyć rzymską sztukę sakralną i liturgię zachodniego chrześcijaństwa na Wyspach Brytyjskich.

Następnie wstąpił do zakonu św. Benedykta i ufundował wiele klasztorów, najsłynniejszym z nich było opactwo św. Piotra w Wearmouth założone w 674 roku. Zarządzał też innymi, reformując je tam, gdzie wierność regule kulała. Był zaufanym doradcą św. Teodora, arcybiskupa Canterbury, i św. Adriana, którym pomagał w ich działalności w Anglii.

To św. Benedykt Biscop rozpoczął wielki ruch w architekturze i sztuce. To on wprowadził na wyspach witraże i malarstwo naścienne w kościołach, a także muzykę rzymską i chorały. To on posłał po architektów i artystów z Włoch, aby wznosić i ozdabiać świątynię, a także liturgistów z Rzymu, aby szkolili mnichów w ich posłudze. Aby usystematyzować ceremonie religijne, napisał książkę pt. „O odprawianiu świąt”.

Pod koniec życia cierpiał z powodu bolesnego paraliżu, który pozbawił go władzy w kończynach dolnych i wystawił na próbę jego cierpliwość. Zmarł w 690 roku.

Komentarz Prof. Plinio:

Biorąc pod uwagę historyczny kontekst, w którym przyszło żyć św. Benedyktowi Biscopowi, warto przyjrzeć się jego specjalnej misji. Był to czas po epoce świętych, którzy założyli narody; czas świętych, którzy owe narody przyozdobili. Jednym z nich był z całą pewnością Benedykt Biscop.

To on przyniósł do Anglii sztukę sakralną i architekturę dzięki pomocy włoskich artystów przepełnionych iście katolickim duchem. Sprowadził też witraże, mszały i księgi muzyczne. Zaprowadził porządek w świętach religijnych. Był on więc człowiekiem, który wprowadził piękno do życia religijnego. Promieniowało ono potem ze świątyń na sferę doczesną, tak jak to zawsze miało miejsce w historii chrześcijaństwa. Z tego powodu możemy powiedzieć, że to on „przyozdobił” Anglię swojej epoki.

Nie był on jednak miękkim, pozbawionym kręgosłupa człowiekiem. Ten wielki akt upiększenia zawierał w sobie dwa elementy, które stanowiły inspirację i których potrzebuje każde tego typu działanie.

Po pierwsze, piękno odzwierciedlało powagę i głębię duszy kontemplacyjnej, która przyozdabia w sposób niezwykle przemyślany. Taka dusza przydaje formie bogactwa treści i ekspresji, które sprawia, że nie tylko cieszy ona oko i ucho, lecz również przemawia do umysłu.

Po drugie, św. Benedykt dokonał tego aktu z duchem wojownika, którym przecież był. Tacy jak on są silnymi, energicznymi mężczyznami, którzy wiedzą jak toczyć bój i jak dowodzić. To tacy mężczyźni jak on stali za odrodzeniem sztuki w narodzie. Za jej dekadencję zawsze odpowiadają ludzie miękcy, słabi i strachliwi w obliczu walki zawsze.

Święci, którzy potrafią pogrążyć się w głębokiej medytacji i którzy są prawdziwymi wojownikami, dają początek prawdziwemu rozwojowi sztuki.

Oto lekcja, której udziela nam św. Benedykt Biscop swoim przykładem.
Prof. Plinio Corrêa de Oliveira
źródło: Tradition in Action

 

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s